Vonkje's Verbinding

 

 

Het was in het jaar waarin de lente overging in de herfst. De zomer werd overgeslagen tenminste, zo leek het. Het was een donkere tijd waarin de zon voor drie dagen volledig leek te zijn gedoofd. Geen kwetterende wereld van vogels, fleurige bloemen, overvloedige oogsten en andere prachtige natuurverschijnselen zoals het seizoen van de zomer deze nochtans brengt. Het leek of de tijd in versnelling was gegaan en tegelijk stil stond. De lente was doordrongen geweest van krachtige naweeën van de winter en deze kou duurde dit jaar tot diep in de lente. Dit jaar leek het of de aarde niet toe kwam om tot wasdom te komen en aan haar natuurlijke kracht van de zon, de warmte en de lange dagen van licht en overvloed. Het wiel van de aarde draaide en verstilde. De lange dagen en korte nachten waren deze keer ten dode opgeschreven.

Het was het jaar dat het licht twee maal vanuit het donker werd geboren. Van binnenuit in het hart van de mens en van buitenaf om hem heen in de donkere kosmos. Dit veranderde alles. De zomer zonnewende bleef uit. De winterzonnewende liet het licht voor een tweede keer opnieuw geboren worden zonder dat het de gelegenheid had gehad om de aarde te voorzien van haar warmte en overvloed. 

Hoe dat kwam is wat ik je mag vertellen. Hoe het kwam dat de aarde even stil leek te staan met haar wending of liever gezegd, zo snel draaide dat deze de tijd en onze geschiedenis binnen deze drie donkere dagen liet verdwijnen waarin we eeuwen hadden geleefd als mens.

 

Het was het jaar van Vonkje. Het was de tijd dat Vonkje hier op aarde haar werk te doen had waarin ze de warmte van haar vuur in de mensheid van binnenuit liet ontbranden om te kunnen verwarmen met onvoorwaardelijke liefde. Deze keer kwamen de warme zonnestralen niet van buitenaf om ons lichaam en geest te verwarmen en de weg te verlichten. Het was tijd om te ontwaken van binnenuit. Ontwaken met een vurig licht dat de sluier zou verwijderen die sinds era’s de gedachtewereld en de herinneringen van de mens hadden beïnvloed en versluierd. De mensheid mocht voelen hoe de goddelijke Vonk van inspiratie de wereld en de mens van binnenuit activeerde en ging laten stralen. Stralen van de kracht van het licht zoals het nog nooit gestraalt had. Vanaf deze drie dagen straalde dit licht niet meer alleen uit de ogen van de al ontwaakten. Die had Vonkje al vanaf hun geboorte en gedurende hun leven verwarmd, ontsluiert. Zij had toegezien en begeleid hoe zij hun bewustzijn verruimden tijdens hun bewuste zoektocht naar het licht. Het kanaal met het licht zelf was bij hen geopend om voorbereid te zijn de miljarden mensen op de aarde te kunnen helpen waarbij dit nog niet was gebeurt. Dat had alles te maken met de tijd waarop zij op aarde waren herboren. Zij waren nu herboren om te herinneren wat stond te gebeuren. Nu volbracht Vonkje haar taak voor de eenwording op aarde om de mensheid met de kosmos te verbinden door het licht te ontwaken dat het hart van de mensheid voor lange tijd had versluiert.

In welk jaar dit gebeurde is niet belangrijk maar wat wel belangrijk is om te weten is dat Vonkje hard werkte. Heel hard moest werken om de gehele mensheid van binnenuit in het licht te zetten. Daarom mocht de zon geen rol spelen zoals die in de seizoenen bij een normaal jaar haar rol bekleedde. Dat zou te verwarrend zijn voor Vonkje. Dan twijfelde ze of de mens nu straalde vanuit het vurig licht in het hart of gewoon donker was van binnen en de zon de mens van buitenaf had verwarmt. 

Dit was het jaar van de grote omslag in het bewustzijn van de mensheid. De samensmelting. Dit was het jaar waarin de gehele mensheid ontwaakte en het vuur in het hart iedereen bewust ging verbinden. Dit was het jaar waarin de eenwording en bewustwording van deze verbondenheid aan de oppervlakte verscheen waardoor de mens zich niet meer kon verschuilen achter de façade van de oud aardse illusies. De tijd was gekomen van Vonkje en haar krachtbron. Het ware licht werd ontwaakt en keerde terug in het hart van mensheid. Door deze samensmelting vormde de bewuste eenwording het lang gekoesterde eenheidsbewustzijn. Daarmee werd de sluier gelicht van de waarheid van de geschiedenis van de aarde en de universele waarheid van de kosmos. Deze universele waarheid kon vanaf dit moment aan ieder onthuld worden. Niemand kon zich vanaf dat jaar meer verschuilen achter het masker van de dualistische oude aardse verdeelde werkelijkheid. De oude aarde werd hierdoor voorgoed de illusie en behoorde vanaf dat moment tot de geschiedenis. Een geschiedenis die een legende zou gaan worden in de geest van de mensheid en uiteindelijk als een mythe zou verdwijnen. Het zou slechts een vage herinnering blijven in het collectieve bewustzijn, het geheugen van de kosmos. Het zou verdwijnen naar dezelfde plek waar de universele waarheid van era’s geleden lag opgeslagen en nu weer naar de oppervlakte in het bewustzijn van de mens herrees.  Dat wat voorheen door de mensheid door de eeuwen heen als de mythe en een legende werd gezien werd de vernieuwde werkelijkheid en werd onze universele waarheid.

 

Jij en ik zijn daarbij. Bij het wegtrekken van de sluier mogen wij aanwezig zijn in het jaar van Vonkje. Het jaar van het grote ontwaken. Het jaar waarin het hart vlam vatte met het vurig licht van de universele waarheid van Vonkje en haar bron in liefdevolle verbondenheid met het licht. Het jaar waarin Vonkjes werk zou worden volbracht.

 

Vonkjes werk was werk wat niet alle mensen zomaar meteen konden accepteren. Ze had regelmatig de grootste moeite met het licht aan te wakkeren, zich te delen, vermenigvuldigen en het laten oplaaien in het hart van de mensen waarin ze zich bevond. 

In sommige mensen  had Vonkje de grootste moeite om de vlam van het licht te vinden. Ze wist dat ook deze mensen geboren waren met het lichtvuur in hun hart op dit moment op aarde. Al was het nog zo afgezwakt, het was ergens en bevond zich in een donker plaatsje ver weg gestopt in een hoekje van hun hart. Om deze plek te kunnen vinden moest Vonkje hard zoeken. De bron van waaruit Vonkje kwam leek bij deze mensen afgesneden te zijn maar dat was niet helemaal waar. De visie zoals elk mens zich had gevormd van het leven op aarde was voor ieder de persoonlijke waarheid. Deze waarheid was vooral gebaseerd op de zichtbare en tastbare illusionaire realiteit van de oude aarde. Daarom kon hij mijlenver afstaan van de universele waarheid in de kosmos. Tenminste, de visie die gevormd was naar de oppervlakkige kant van de leefwereld waarin men was opgegroeid ze zich in bevonden. Dit was de wereld waarin deze mensen leefden en hun eigen waarheid op hadden gebaseerd. Dat hun werkelijkheid een grote illusie was en de nieuwe 'utopische' aarde de echte werkelijkheid bleek te zijn begrepen zij nog niet. Dat was de taak van de lichtbron en haar afgezant Vonkje, om in deze mensen vanaf deze drie donkere dagen in razend tempo het begrip in te laten dalen dat alles waarop hun visie gestoeld was een bewust gecreëerde fata morgana was, een zinsbegoocheling, maya. Hun fundament moest onder hun voeten worden weggeslagen. De hiervan al bewust ontsluierde en ontwaakte mensen konden dan eindelijk beginnen hun rol te spelen om iedereen te helpen en te begeleiden in deze nieuwe wereld. Een wereld die ontsluierd was en geleid werd door het goddelijke licht vanuit het geïnspireerde hart.

 Dit was de reden dat Vonkje tijd had gekregen op aarde. Dit was de reden dat de wereld in duisternis gehuld moest blijven om de samensmelting te manifesteren en de geboorte van de zon dit jaar twee keer moest worden beleefd. Eerst in de natuur om de mens heen en daarna in de mens, in zijn hart. Juist omdat het donker van de nacht haar kracht voortzette op aarde kon Vonkje de mensen herkennen wiens hart al was aangestoken en ontsluierd. Wie al straalde vanuit het hart, zichtbaar als de zonnestralen om hem heen. Deze mensen gaven in deze dagen letterlijk licht wanneer Vonkje in hen was en straalde de zon verlicht uit hun ogen. Deze verlichting was de herkenning voor Vonkje's werk en ze wist dat hiermee een nieuw tijdperk kon beginnen op aarde.

 

Wanneer het oude sterft word er tegelijk iets nieuws geboren. Dat wat achtergelaten werd ontsluierde het nieuwe fundament van een nieuw tijdperk. In dat tijdperk werd de aarde in haar rechtmatige rol teruggeplaatst en overeenkomstig geëerd op een manier die paste bij deze nieuwe tijd. Omdat dit jaar de geboorte van de zon centraal stond in het hart en Vonkje haar werk mocht doen op aarde werd de winterzonnewende, de geboorte van het Licht, een belangrijk feest van verbinding over de gehele aarde. In oude tijden vierden de mensen op verschillende wijze de geboorte van het Licht al. Wellicht met een andere achterliggende gedachte maar dat licht, deze kracht was nooit verloren gegaan. 

Deze dag, op het noordelijk halfrond van de aarde, valt op 21 december. De dag dat de zon aan kracht wint van het donker en weer in al haar kracht begint toe te nemen. Op het zuidelijk halfrond valt deze dag op 21 juni. Dat is de dag wanneer daar het licht opnieuw geboren word en de mensen voortaan bewust stil stonden bij de verbintenis van hun hart met het licht, de kosmos en de natuurlijke aarde. Zuiver stralend en verbonden met mens, dier en alles wat bezieling draagt. Vanuit dit licht werd de geest van elk mens krachtig gevuld met de wijsheid van de kosmos. De mens herinnerde hierdoor zijn eigen afkomst weer. Hij Herinnerde de reden waarom men hier op aarde is en wat zijn te spelen rol is. Welke geïnspireerde taak men heeft en waarnaartoe dit zal leiden.

Door Vonkjes werk werd de taal van de bron onthuld. De taal van het Licht en vertelt haar stille stem in de gedachte vanuit het hart in ieders eigen kleur en taal hetzelfde verhaal. Hetzelfde verhaal waarin iedereen zich bevindt. Waarin de gehele mensheid zich bevind. Daarmee werden de mystieke levensvragen vanuit het Licht beantwoord die ieder mens zich ooit in de geschiedenis van de mensheid heeft gesteld. Daarin, in deze antwoorden, vond de mens eindelijk vredige rust. In deze eenheid en in deze verbondenheid vond men de vrede in het hart en kan vanuit deze rust en vrede de aarde haar plaats in de kosmos innemen zoals deze altijd was bedoeld. Een bloeiende, overvloedige prachtige afspiegeling van de kosmos. In al haar kracht, draaiend om haar as.

 Vonkjes verhaal word verteld in de taal die de mens nodig heeft om dit tijdperk en de noodzakelijke samensmelting te kunnen begrijpen. Het vormt zijn weg in de gedachten van de ontwaakte mens. Zodra dat verhaal verteld en gedeeld is zal Vonkjes werk erop zitten en mag zij terug naar de bron vanwaaruit zij verder zal reizen naar andere planeten om de wezens die daar leven ook te ontwaken, te verbinden en te verlichten want één ding weet Vonkje zeker. Zij komt van de sterren en keert hier altijd weer naar terug.